Ασπάλαξ
Bιωματικός τουρισμός στο Yedi Kule
Αυτό το κείμενο, για το Γεντί Κουλέ, μεταδόθηκε στο Ραδιογράφημα της περασμένης Παρασκευής, από τον Αθήνα 9.84
“Λοιπόν, επειδή ξέρω πως υπάρχουν ένθερμοι ακροατές του σταθμού στη Θεσσαλονίκη, θα σας μεταφέρω μια πληροφορία, που αφορά φυσικά κι εμάς εδώ τους χαμουτζήδες: εάν θέλετε να εντυπωσιάσετε τους συνεργάτες και τους πελάτες σας, εάν θέλετε να παραθέσετε μια δεξίωση γι’ αυτούς που θα τους μείνει κυριολεκτικά αξέχαστη, εκτοξεύοντας το κύρος της επιχείρησής σας, με υπερηφάνεια σας λέω πως το Επταπύργιο, ναι, το γνωστό Γεντί Κουλέ στη συμπρωτεύουσα, δηλαδή το Βυζαντινό Φρούριο του Επταπυργίου, που από τα τέλη του 19ου αιώνα και για έναν αιώνα χρησιμοποιήθηκε σαν φυλακή, όπου εκτός από τους ποινικούς στα μπουντρούμια του μαρτύρησαν πολλοί Αριστεροί από την δικτατορία του Μεταξά και το μετεμφυλιακό κράτος…
…το Επταπύργιο λοιπόν, που πολύ κοντά στα τείχη του ανακαλύφθηκε ομαδικός τάφος, με λείψανα αγνώστων κομουνιστών και κομουνιστριών, αυτό το το ιστορικό μνημείο, παραχωρείται από το Υπουργείο Πολιτισμού για δεξιώσεις, εσπερίδες και λοιπές καθωσπρέπει βεγγέρες, εντασσόμενο στη λίστα των μνημείων «διαθέσιμων για γαστρονομικές εκδηλώσεις» του Οργανισμού Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων, βάσει του άρθρου 4, του νόμου 4761 του 2020.
Εκμεταλλεύομαι το μικρόφωνο που κρατώ, φίλες και φίλοι, για να δώσω θερμά συγχαρητήρια στην κυρία Μενδώνη, που αποφάσισε να αξιοποιήσει κατ’ αυτόν τον δημιουργικό τρόπο έναν βαρύ. έναν ισκιωμένο χώρο, όπου ακόμα αντηχούν τα βογκητά και οι οιμωγές των Αριστερών που τυραννήθηκαν στα κελλιά του, προς δόξαν του μετεμφυλιακού κράτους της Δεξιάς.
Τώρα πλέον, εκεί θα ακούγονται τα τσουγκρίσματα από τα κολονάτα ποτήρια με τη σαμπάνια, τα γέλια των συνδαιτημόνων, κι οι ανάλαφρες κουβέντες των κυρίων και των κυριών με το βραδινό ένδυμα, που θα ανανεώνουν τους εταιρικούς δεσμούς τους, θα κλείνουν επικερδείς δουλίτσες, θα αλληλοϋπονομεύονται ευγενικά, και θα φλερτάρουν κοσμικά και χαριτωμένα.
Και μάλιστα, θα τολμήσω να προτείνω κάτι ρηξικέλευθο σχετικά με την ολιστική εκμετάλλευση των χώρων και της αύρας, της ψυχής του μνημείου: έναντι υψηλοτάτου αντιτίμου, το ίδιο το Υπουργείο, ή κάποιος εργολάβος, ας μην ξεχνάμε και την ιδιωτική πρωτοβουλία, θα μπορούσε να οργανώνει θεματικές εκδρομές για λίγους και εκλεκτούς, οι οποίοι πληρώνοντας αδρά, θα μπορούσαν να ζήσουν για ένα βράδυ, ή και περισσότερα, τα δεινά των εγκλείστων του Γεντί Κουλέ.
Τίποτα δεν είναι πιο συναρπαστικό, πιο διεγερτικό από τον βιωματικό τουρισμό: υπάλληλοι του υπουργείου ντυμένοι δεσμοφύλακες θα μπορούσαν να προσομοιώνουν τα βασανιστήρια που υφίσταντο οι φυλακισμένοι κομουνιστές: έ, λίγο ξυλίκι, ένας ήπιος φάλαγγας, κάνα ελαφρύ μαστίγωμα, και καπάκι κάποια εικονική εκτέλεση, έτσι, για να ανάψουν τα αίματα.
Φανταστείτε τα έσοδα του κράτους από μια τέτοια πρωτοποριακή αξιποίηση του Επταπυργίου, φανταστείτε το hype που θα δημιουργούσε στον επιχειρηματικό κόσμο μια τόσο τολμηρή υπουργική απόφαση: ουρά θα έκαναν οι τσέοι κι οι εξέκιουτιβς για να μείνουν κάνα δυο νύχτες πίσω απ’ τα κάγκελα, και να φάνε και καμιά σφαλιαρίτσα στο Γεντί Κουλέ”.
