ο νοικοκύρης & ο ληστής

ο νοικοκύρης & ο ληστής

Ο νοικοκύρης σηκώθηκε από τον καναπέ και κάθισε στην πολυθρόνα. Τοποθέτησε το φορητό υπολογιστή πάνω στα γαλανόλευκα παπάρια του και επισκέφθηκε την αγαπημένη του σελίδα κοινωνικής δικτύωσης. Απεργία πείνας… νέος… 21 χρονών… ζήτω η αναρχία… Νοιώθει να ασφυκτιεί. Τα αρχίδια του μεγαλώνουν. Φαρμάκι στάζει η γλώσσα του και ποτίζει τα δάχτυλα του. Αρχίζει και πληκτρολογεί με ταχύτητα ογδοντάχρονου και ορθογραφία πεντάχρονου, τη βαρύγδουπη, γεμάτη δίκια άποψη του, ακατέργαστη… ακριβώς όπως βγήκε από την κωλοτρυπίδα του… χωρίς να αλλάξει λέξη, μυρωδιά ή χρώμα…

“το κολωπεδο που θα παη και σχολιο για να τω σκαση κε να παρη το καλανσικοφ παραια με τον Ξιρο και να σκοτοσει άνθρωπους. Ας ψοφηση. ας εβρησκαι καναινα μουνη να γαμισει να ξεκαυλοση”

Ο νοικοκύρης έχει δίκιο. Έχει δουλέψει. Έχει παντρευτεί και έχει κάνει παιδιά που κανείς δεν μιλάει για αυτά. Μπορεί και να είναι νεαρός, αμούστακος στα χαμηλά, μπορεί και φοιτητής που έχει γεράσει πρόωρα από απαιδεψιά. Έχει ψάξει και έχει διαβάσει. Ξέρει τι βιβλία έχει γράψει η μάνα του και πόσα λεφτά έχει στο κομοδίνο. Ξέρει ότι το γονίδιο του δολοφόνου μεταφέρετε από γενιά σε γενιά. Ξέρει επίσης πόσα λεφτά είχε ο Αλέξης στις τσέπες του, όταν έπεφτε νεκρός από σφαίρα μπάτσου. Ξέρει, ξέρει και ξέρει… τα αρχίδια μου ξέρει…

Ο νοικοκύρης είναι ο ίδιος μαλάκας που αναρωτιέται… γιατί δεν κάνει τίποτα η νεολαία… Ο ίδιος μαλάκας που πηγαίνει και ψηφίζει τους σοδομιστές των παιδιών του. Ο ίδιος μαλάκας που πιστεύει τα δελτία μεγάλων καναλιών γιατί τα έχει διασταυρώσει με ειδήσεις κρυφοφασιστικών σελίδων “που πραίπη να δηαβάσι κάθαι αίλινας”. Η ίδια συμβατική ζωή…. η ίδια σαπίλα… η ίδια συμβατική μαλακία… Η εμετική του ιδεολογία έχει διαμορφωθεί και υπάρχει μονάχα για να δικαιολογεί κάθε απραξία της άχρηστης ζωής του…

ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΝΟΙΚΟΚΥΡΑΙΟΙ
ΦΑΝΤΑΖΕΤΕ ΩΡΑΙΟΙ ΠΝΙΓΜΕΝΟΙ ΜΕΣ ΤΑ ΧΡΕΗ

Τα τέρατα, πέταξαν τα προσωπεία τους και αποκαλύφθηκε το κενό της ψυχής τους. Η αξία της ζωής διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, όπως και το κόστος της. Φυλλάδες διαδικτυακές, περνούν από ένα απολιτίκ ύφος που ταιριάζει με την πλειοψηφία των αναγνωστών τους, σε ένα αισχρό πολιτικό ύφος που ταιριάζει με την πλειοψηφία των αναγνωστών τους. Τα γραφεία τους φαντάζουν ωραία, μόνο ως αποκαΐδια που τα παρασέρνει ένα γελοίο ποτάμι, καθώς κυλάει προς το βόθρο του τάφου της Αμφίπολης…

Ο Νίκος όμως νίκησε. Δεν ψόφησε. Δεν λύγησε… και η ζωή συνεχίζεται… και ο αγώνας συνεχίζεται…

error: Το περιεχόμενο προστατεύεται !!!
Αρέσει σε %d bloggers: