Το διαδραματιζόμενο πολιτικό έγκλημα…

Όταν κάποιος αναλαμβάνει την ευθύνη τής διοίκησης κάποιας δομημένης «συλλογικότητας» και των αποφάσεων που συναρτώνται από την θέση του στην ηγεσία (διοίκηση) αυτής, την αναλαμβάνει καθ’ ολοκληρίαν.

Αυτό είναι το νόημα της έννοιας της «αρχής τής διοικητικής ιεραρχίας» και όχι το γενικό κοινωνιολογικό νόημα που προσδίδεται συνήθως όταν αναφερόμαστε στην έννοια της «ιεραρχίας» και από εκεί απορρέει η οργανική σχέση της «αρχής της διοικητικής ιεραρχίας» με την «αρχή της διοικητικής ευθύνης».

Σημαίνει πως ο διοικητής ενός «συλλογικού οργάνου», άσχετα αν έχει εκλεγεί με δημοκρατικές διαδικασίες ή με αυταρχικό τρόπο, έχει πλέρια την ευθύνη των αποτελεσμάτων της διοίκησης που ασκεί από την θέση του διοικητή, στον (κάπως αόριστο είναι αλήθεια) βαθμό που αυτά απορρέουν από τις αποφάσεις και τις εντολές του προς τους διοικούμενους.

Θα ήθελα να αναπτύξουμε μια ευρύτερη έννοια της συνύφανσης των δύο αρχών.

Όταν κάποιος ασκεί ηγεσία (διοίκηση) οφείλει να εκφράζει ανοιχτά το πλαίσιο γύρω από το οποίο θα λάβει τις αποφάσεις του, χωρίς αυτό να σημαίνει (για να μην παρεξηγούμεθα) πως θα αποκαλύπτει όλες τις πτυχές (χρονικές, χωρικές, και τεχνικές) της πιθανής ασκούμενης (μελλοντικής) διοίκησης.

Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να προσδιορίσει το πλαίσιο αυτό σε ένα μονοσήμαντο ασφυκτικό πλαίσιο.

Το αντίθετο, η υπεύθυνη συγκρότηση ενός προγραμματικού πλαισίου για τις μελλοντικές αποφάσεις της εκάστοτε διοίκησης πρέπει να περιέχει ένα ευρύ σύνολο εναλλακτικών, μερικές φορές αντίθετων μεταξύ τους, που θα προσδίδουν την ορθή ευελιξία ανάλογα των συνθηκών.

Όταν αναφερόμαστε σε έναν σημαντικό και κρίσιμο θεσμό, όπως είναι ο θεσμός διοίκησης μιας ολόκληρης χώρας, η μη συγκρότηση ενός ανοιχτά εκπεφρασμένου πλαισίου εναλλακτικών αποφάσεων σημαίνει έγκλημα. 

Πρόκειται για πολιτικό-διοικητικό έγκλημα στρατηγικού χαρακτήρα.

Για να μην φλυαρούμε θα πω αυτά που πρέπει να πω συνοπτικά και ανοιχτά:

1) Η μη οργανωμένη συγκρότηση της εναλλακτικής δυνατότητας εξόδου από την ευρωζώνη, ακόμα και από πολιτικές δυνάμεις που είναι αντίθετες με αυτό, αποτελεί θεμελιακό έγκλημα, εφόσον θέτει σε κίνδυνο την επιβίωση του λαού και ειδικότερα των «ασθενέστερων» εντός του (ηλικιωμένοι, ανάπηροι, ασθενείς κ. λ. π).

2) Υπεύθυνοι για αυτή την εγκληματική έλλειψη είναι και οι πολιτικοί χώροι και ηγέτες που είναι υπέρ του ευρώ και οι πολιτικοί χώροι και ηγέτες που είναι υπέρ του ευρώ αλλά «παίζουν» με την έξοδο από αυτό αλλά χωρίς να το εκφράζουν αυτό ανοιχτά, και οι πολιτικοί χώροι και ηγέτες που είναι εναντίον του ευρώ αλλά δεν έχουν προτάξει κανένα συγκεκριμένο τεχνικό και πολιτικό-τεχνικό τρόπο να γίνει αυτό συγκροτημένα.

Αλλά και αυτοί που θεωρούν το ζήτημα χωρίς ουσία.

Δεν θα βρεθεί βέβαια δικαστήριο για να κινήσει κάποια διαδικασία για ένα  τέτοιο έγκλημα.

Οι διάφοροι πολιτικοί εγκληματίες θα κατηγορούν  τον αντίπαλό τους πολιτικό εγκληματία για την καταστροφή που θα συντελεσθεί, αν τελικά συντελεσθεί, και αυτό θα είναι ένα ακόμα μεγαλύτερο πολιτικό έγκλημα.

Ας προσέξουν όλοι αυτό το σημείο. Δεν είναι ώρα για αστεία.

Ακόμα κι αν τελικά δεν γίνει ΤΩΡΑ η έξοδος, η έλλειψη συγκροτημένου σχεδίου εξόδου, από όλες τις άθλιες πολιτικές δυνάμεις, θα είναι το μελλοντικό πολιτικό έγκλημα.

Η τιμωρία όμως θα έρθει για όλους..