Ευρωανθρωποειδή…

Ένας πολιτικός μεγάλης εμβέλειας οφείλει να είναι χορευτής. Οφείλει να περιδινίζεται μεταξύ των δαιμονικών πόλων (που είναι πολλοί, και όχι μόνον δύο) της “πραγματικότητας”.

Αλλά ένας πολιτικός που επιχειρεί να χορέψει αυτό τον μεγάλο χορό δεν πρέπει να ξεχνάει ότι πάντα έχει, ή πρέπει να έχει, ένα εσωτερικό κέντρο γύρω από το οποίο θα συγκεντρώσει τις περιδινήσεις του και τις επιδράσεις των πόλων που τον μαγνητίζουν και τον απωθούν.

Αν θελήσει να αφήσει τα παραδεδομένα και τα μαθήματα της ορθολογικής παιδείας του ως ανεπαρκή, χωρίς να “έχει” αυτό το κέντρο κινδυνεύει να γίνει ο περίγελος της Οικουμένης, στην κυριολεξία όμως.

Ένας δαιμονικός χορός επιτρέπεται, ένας έξαλλος χορός επιτρέπεται, αυτό που δεν επιτρέπεται καθόλου είναι ο άκομψος ανατσούμπαλος χορός ενός κατά φαντασίαν χορευτή.

Δεν θέλω να προκαθορίσω καταστάσεις, όχι γιατί φοβάμαι μήπως και διαψευσθώ.
Αν είναι να διαψευσθώ θα το παραδεχθώ. Αλλά νομίζω πως αυτό που ζούμε αυτούς τους 4-5 μήνες και πιθανόν θα ζήσουμε μέχρι το τέλος του Ιουνίου, ή του Ιουλίου, ή του Σεπτεμβρίου (ρε άι σιχτίρ), είναι ένας χορός τεράτων και γελοίων μαζί πάνω από ένα ήδη πτώμα.
Αυτοί που το πέταξαν το σώμα στο γκρεμό κάθονται πάνω στον γελοίο χορευτή της κρεατοδοσολογίας (Τσίπρα) κατηγορώντας τον ότι δεν του δίνει ζωή όπως υποσχέθηκε.
Αυτός συνεχίζει να χορεύει με ένα ακατανόητο χαμόγελο πάνω στο στόμα του, ψελλίζοντας ανοησίες για την “ευρωπαϊκή αλληλεγγύη”, οι δολοφόνοι προσποιούνται τον οργισμένο όλοι μαζί (εντόπιοι και ξένοι), που πάει να σκοτώσει τον νεκρό και ο νεκρός περιμένει να δει αν υπάρχει και άλλος θάνατος μετά τον θάνατο.

Αυτό δεν είναι μεγάλος χορός.
Αυτό είναι ένα πράμα άγνωστο που ονομάζεται “ευρωπαϊκές αξίες”, μόνο που τώρα ο νεκρός, οι νεκρόφιλοι, οι νεκραναστητές και οι δολοφόνοι, είναι μέσα στην Ευρώπη, που δεν είναι ακριβώς Ευρώπη αλλά πρέπει ή θέλει να γίνει Ευρώπη σε μια Ευρώπη που είναι και δεν είναι, θέλει και δεν θέλει να είναι κάτι άλλο από αυτό που θέλει και δεν θέλει να είναι.

Στο μεταξύ παραμένει νεκρός ο νεκρός και ελπίζει πως θα παραμείνει μόνον νεκρός πια, και όχι ένας νεκρός που θα νεκρωθεί και άλλο. Πόσο άλλο;

Υπάρχει πάντα άλλος ένας θάνατος και η Ευρώπη μας έχει διδάξει πως το ξέρει και το γουστάρει αυτό.
Γεμάτη είναι η Μπαγκ-Γκογκ με ευρωπαϊκόν πνεύμα γαμιόλικο και ανώμαλο.

Τέτοια μουνόπανα είναι οι εταίροι, μόνον τέτοια, και ας μας αφήσουν με τα παραμύθια τους οι γαμιόληδες μετα-άνθρωποι που μας πρήξανε τους όρχεις με το ευρωπαϊκό τους κάτι..

Ένας χορευτής μεγάλος θα ήταν κάτι επίφοβο για όλα αυτά τα ευρωανθρωποειδή.
Μην μας τα πρήζετε λοιπόν…

φωτό: zettwoch.blogspot.gr